Toen de e-mail van de motortourclub binnenkwam met de uitnodiging voor het jaarlijkse motorweekend, hoefde ik eigenlijk niet lang na te denken. Mijn eerste gedachte was: ja, leuk! Dit jaar kan ik mee.

Vrijwel direct daarna volgde een tweede gedachte. Ik ben één van de jongste leden van de club en waarschijnlijk ook degene met de minste rijervaring. Zou ik dit wel kunnen? Zou ik het tempo kunnen bijhouden? Zou ik me staande houden tussen al die ervaren motorrijders? Gelukkig wist ik ook iets anders. De leden van onze motorclub hebben me altijd gesteund. Ze geven advies, denken mee en tonen begrip. Dat gaf uiteindelijk de doorslag. Dus toen het motorweekend aanbrak, ging ik mee.

Mijn voorbereiding was niet bepaald indrukwekkend. Dit jaar had ik nog maar weinig gereden. Eigenlijk bestond mijn motorseizoen vooral uit woon-werkverkeer over de A7. Geen bergen, geen haarspeldbochten, geen uitdagende routes. Met gezonde spanning vertrokken we op donderdagochtend vanuit Veendam, het afgesproken vertrekpunt. Nog voor we goed en wel onderweg waren, maakte een clublid een opmerking: “Goh, ben jij er ook weer eens bij?” Ik moest lachen en antwoordde met een gevoel van trots: “Ja, dat ben ik!”

Met een rit van ongeveer 460 kilometer voor de boeg begonnen we aan onze reis richting de Harz. De start verliep goed. Ik kon de voorrijder prima volgen en voelde me steeds zekerder worden. Op de Duitse snelwegen moest ik wel even wennen. Auto’s kwamen soms met enorme snelheid voorbij op de linkerbaan. Het inschatten van hun snelheid vond ik lastig en daardoor twijfelde ik regelmatig of ik veilig kon inhalen. Maar zodra we de snelweg verlieten en de binnenwegen opdraaiden, wist ik waarom ik mee was gegaan. Dit was motorrijden. Prachtige wegen slingerden door de Harz. We reden door schilderachtige dorpjes, langs groene hellingen en door een landschap vol stijgingen en dalingen. Achter iedere bocht wachtte weer een nieuw uitzicht. Ik genoot met volle teugen.

Tegen het einde van de dag begon de vermoeidheid echter toe te slaan. Een hele dag geconcentreerd rijden is intensiever dan je denkt. Daarom besloot ik bewust wat gas terug te nemen. Achter mij reden nog twee groepen clubleden, maar ik dacht: ik moet nu vooral naar mezelf luisteren. De rest wacht wel of past zich aan. Veiligheid gaat voor alles.

Nog een bocht. En nog een bocht. Het voelde alsof dat hotel nooit dichterbij kwam. Maar uiteindelijk verscheen het toch. Later die avond kwamen enkele leden naar me toe. Ze vroegen of ik moe was geweest tijdens het laatste stuk. Toen ik dat bevestigde, zeiden ze dat ze respect hadden voor mijn keuze om het rustiger aan te doen. Dat ik naar mezelf had geluisterd en niet had geprobeerd mezelf voorbij te rijden. Die woorden deden me veel. Op dat moment voelde ik dat ik er echt bij hoorde. Ondanks mijn beperkte rijervaring werd ik volledig geaccepteerd. Ik voelde me gezien, gesteund en gewaardeerd. Wat een fijne club, dacht ik. Het gaf me vertrouwen voor de dagen die nog zouden komen.

De volgende dag stapte ik achterop bij mijn vader. Er stond een rit van ongeveer 260 kilometer op het programma, vrijwel volledig in de regen. Urenlang werden we getrakteerd op stevige buien. Toch was de route opnieuw fenomenaal. Vanaf achterop kon ik iets bijzonders ervaren. Ik zag hoe mijn vader haarspeldbochten nam, welke lijnen hij koos en in welke versnelling hij reed bij lastige en onoverzichtelijke bochten. Ik keek met bewondering naar zijn rijstijl en ook naar die van de anderen. Wat hebben deze mensen een enorme hoeveelheid ervaring, dacht ik. Wat een kennis en routine hebben ze opgebouwd door de jaren heen. En wat een geluk dat ik daarvan mag leren.

Gedurende het weekend kreeg ik van verschillende clubleden waardevolle tips. Hoe neem je een haarspeldbocht? Waar moet je kijken? Welke versnelling gebruik je? Hoe werk je met je achterrem als je op een helling voor een stoplicht staat? Het zijn van die dingen die je in Nederland nauwelijks tegenkomt, maar die in het buitenland ineens ontzettend belangrijk blijken te zijn. Ik nam alle adviezen dankbaar in me op. En toen kwam zondag, de terugreis.

Opnieuw waren er prachtige binnendoor routes. Voor mij lag een uitdaging waar ik eerder nog tegenop had gezien: de haarspeldbochten. Alle tips zaten in mijn hoofd, kijken waar je heen wilt, rustig blijven, vertrouwen op de motor. En toen gebeurde het; daar ging ik, bocht na bocht. Een stukje haarspeld na haarspeld, alsof ik nooit anders had gedaan. Ik voelde me één met de motor. Ik kon de voorrijder volgen en genoot van iedere meter asfalt. Op dat moment begreep ik ineens waarom zoveel motorrijders verliefd zijn op bochtige wegen. Euforie, dat is het woord dat het beste beschrijft wat ik voelde.

We reden door een adembenemend landschap. Bruggen rustten op enorme pilaren die leken te verdwijnen in de diepte. Wateren schitterden naast de weg terwijl het gebergte zich voor ons uitstrekten aan de horizon. Ik dacht: mooier dan dit wordt het bijna niet. Ik voelde me intens gelukkig. Trots dat ik mee was gegaan, dat ik mijn twijfels had overwonnen en dat ik deel mocht uitmaken van deze groep. Ondanks dat ik misschien nog een broekie ben en zeker niet de meest ervaren rijder, heb ik me het hele weekend gezien, gehoord en vertrouwd gevoeld. Ik mocht mezelf zijn als motorrijder. Dankzij alle adviezen, steun en aanmoedigingen heb ik het beste uit mezelf kunnen halen.

Wanneer ik terugkijk op dit motorweekend, denk ik niet alleen aan de prachtige routes en indrukwekkende landschappen. Ik denk vooral aan de mensen. Aan de club die mij het vertrouwen gaf om te groeien. Aan de ervaring die ik heb opgedaan. En aan het geluk dat ik heb gevoeld. Daarom wil ik iedereen bedanken, bedankt voor jullie vertrouwen, voor jullie adviezen, voor hier en daar jullie geduld en bovenal voor een onvergetelijk weekend. Een weekend waarin ik niet alleen prachtige wegen heb ontdekt, maar ook een stukje meer vertrouwen in mezelf.